دخترکم سلام. چند روزی به سفر رفته بودم بعد از سالها تنهایی....طبق معمول پایتخت....ولی انگار پاریس بود بس که بهم خوش گذشت هر چند فقط بیمارستان و خونه بودم.پدر بزرگم اخی....مریض شده و بیمار....ادمهایی که واسمون عزیز هستن و همیشه باابهت و قوی قامت سخته باور کردن پیری و از دست دادنشون.همیشه دوست داری تو همون استایل باقی بمون ولی خوب زندگی از این سوسول بازی ها نداره!!!!! کلا تو کار تخریب فانتزی های ادمهاست....ای زندگی.....ولی خوب مادرت کماکان تو کار فانتزی های جدید و ادامه دادنه....نگران مادرت نباش....بعضی وقتها استرس و فشار حمله میکنه به عضلاتش و میگیره و لعنتی میخو

نمی دونم از کجا شروع کنم.دلم خیلی پره.هعی.....نمی خوام غر بزنم.باور کن بعضی وقتها یه جاهایی نمیشه کاربردی عمل کرد.باید همونجا نشست......و گفت زندگی من خستم.....بریدم.....یه فرصت بده من.نفس کشیدن برام سخت شده.بعدش بگی خدا جون بغلم کن.محکم تر از دیروز. یعنی بدتر از این هست. میدونی دخترکم زندگی هر پرده که برات رو میکنه داستانهاش با قبل برات متفاوت رقم میخوره.انگار با حوصله نشسته یه نمایش نامه منحصر بفرد برات نوشته و تو قهرمانی هستی که هنوز باید پرده به پرده بگذره تا تو بتونی به اون درخشش برسی.هنوز داری بازی میکنی و یاد میگیری تا پرده اصلی بیاد و اون قهرمان از وجود

سلام بانوی من. هی تایپ میکنم و پاک میکنم . عادت کردم به نوشتن برای تو.تویی که نیستی....میدونی دخترکم این حرفها منو خالی میکنه. پس گوش کن لطفا.....من حرفهای یواشکی دارم با تو.ببین من ....چطور بگم......ولش کن.بزار یواشکی ها نگفته بمونن.به دوستی گفتم من کلی حرف دارم که همیشه تایپ میکنم و هیچ وقت ارسال نمیشه.....میگفت بفرست خوب.میگفتم نه خراب میشه. بزار ناگفته تا ابد ناگفته بمونه.باور کن پای کسی در میون نیست. رابطه ای نیست. یه حس و هیجان که جایی باید خالی شه و رشد کنه.بعضی حس ها رشد میکنن. سرکوب بشن آروم آروم جایی تو رو خم میکنن. یه غم سنگین همیشه با خودت میبری. رها باش.ب

دخترکم؛ به این فکر میکردم اگه تو بودی و بزرگ میشدی چقدر بین منو تو و دنیامون فاصله بود...خیلی خیلی زیاد.میدونم چیز عجیبی نیست؛ ولی همیشه باید نقاط مشترک کمی هم وجود داشته باشه.بین دو نسل.من همیشه فکر میکنم من و خواهرت اصلابا هم نقطه مشترک نداریم البته در آستانه بالغ شدنش بی ثاتیر نیست.هرچه که بزرگتر میشه حس میکنم ازم دورتر میشه.میدونی پدر و مادرها وحشت دارن از اینکه بچه هاشون مستقل شن و حمایت نخوان.من کنار اومدم با این داستان.و موجود وابسته دوست ندارم.هر بار پارک میرم فقط دنبال بچه هم سن و سال تومیگردم که مثلاً تو الان چه تغییری کردی....هی میپرسم اینهمه

سلام دخترکم. تو داری خواهر یا برادر دار میشی.نه نترس.تو خونه تو نیستن.شاید نصف ژنتیک تو رو داشته باشن یا اخلاق تخس تو رو.ولی مهمون کس دیگه ای هستن و از پدری دیگه.به نظرت روزی میاد من بهت بگم دارم مادر میشم باز؟ یعنی جرأت میکنم!!!! فعلا که دعوت نامه تو رو تو گاو صندوق گذاشتم و داره خاک میخوره.میدونی عمه تو نی نی نداره و سالهاست پیگیر این داستانه آخرش هم گفتن تو تخمهات پوک هستن.اخی....خیلی ناراحت شد.خیلی گریه کرد.به من گفت و منم گفتم با کمال میل اهدا میکنم . دوره زدن آمپولها به شدت اذیت شدم .خیلی غر میزدم و به خاطر حساس شدن بیش از حد و کمبود توجه خیلی پشیمون شدم.

دخترکم میخوام سبک زندگی رو تغییر بدم.به سمت بهتر شدن.زمان رو نباید از دست بدم.کمی با من حوصله کن.همه ما وقتی به چیزی عادت میکنیم دو دستی میچسبیم بهش.میگیم همین خوبه....تغییر دادن سخته.کلا ترک عادت موجب مرض است دیگه!!!یا از مرضی به مرض دیگر نغییر شکل میده!!!!! حالا من هی گیر سنم هستم.میگم یه خانوم 31 ساله باید بدونه کجا ایستاده و چی میخواد؟من اون زن هستم.اخی ......دارم میانسال میشم.ولی خیلی شیطون هستم!!!!! دوست دارم اون بخش وجود این زن رو. اون زن متفکر رو که نگو.......زن مستقل.....همسر وفادار......مادر مهربان.....دختر خودخواه......لجوج.....سرکش.....مادر مهربان گفتم؟؟؟؟؟تو چی فکر

دخترکم دارم این روزها به سختی نفس میکشم.....زندگی میخواد داره هممون رو یائسه میکنه....هنوز زورش به من نرسیده.....ولی می ترسم نکنه حریفش نشم.نکنه بیام بگم دخترکم من تسلیم شدم و محاصره شدم تو ناامیدی و تلخی و افسوس.....دخترکم بیا منو بغل کن.بگو که همه چیز درست میشه و میشه درستش کرد.چرا همیشه همه چیز اونطوری که دوست داریم پیش نمیره.چرا طبق برنامه ها جلو نمیره....مثلا یه روز ولت کنه بگه امروز روز توست برو و خوشحال باش.به هیچی فک نکن. این روزهای تلخ رو چطوری بگذرونم؟؟؟؟تو بگو.کدوم کتاب کدوم پاراگراف نوشته که من چه کنم؟راهکار بده به من.قرص جوشانی باطعم حال خوب کجا هس